Otonom Aracılardan Bilişsel Ortakyaşarlara: Yapay Zekayla Artırılmış İnsan Zekasına Doğru

Özetle: On yıldır yapay zekadaki ilerleme, bir makinenin kendi başına ne kadar çok şey yapabileceğiyle ölçülüyor.

Özet

On yıldır yapay zekadaki ilerleme, bir makinenin kendi başına ne kadar çok şey yapabileceğiyle ölçülüyor. Büyük temel modeller artık kod yazıyor ve çok adımlı görevleri yürütüyor ve kişisel aracılar kişi adına hareket ediyor. Ancak insanlar hâlâ bir zamanlar bildiklerini unutuyor, bakmadıkları şeyleri kaçırıyor, doğru kelimeleri bulamıyor ve kendi geçmişlerinin faydası olmadan zor seçimlerle karşı karşıya kalıyor çünkü yardım edebilecek makine bu durumun dışında duruyor. Yapay zeka fiziksel dünyaya ilerledikçe dikkatler bir tür akıllı birey üzerinde, somutlaşmış robot üzerinde yoğunlaştı; Fiziksel yapay zeka çağının ikinci bir tür eşit öneme sahip olduğunu, yani yapay zeka tarafından güçlendirilen kişinin olduğunu savunuyoruz. Bir makinenin ne kadar akıllı olabileceğini soran yapay genel zekanın yanı sıra, bir makinenin belirli bir kişide ne kadar zeka sağlayabileceğini soran yapay zeka destekli insan zekası (AHI) da bulunuyor. Bunun farkına varmak yeni bir tür sistemi, bilişsel bir ortakyaşamı gerektirir: kişinin dış cihazlar aracılığıyla hissettiklerini algılayan, yıllar boyunca bağlamını koruyan, durumunu ve zihnini modelleyen, doğru zamanda düşünmesine katılan, günlük görevleri kendi bağlamıyla yürüten ve her ikisi de değiştikçe kişiyi öğrenmeye devam eden, yaşam boyu, yerleşik, gerçek zamanlı, özel, düşük sürtünmeli ve proaktif bir arkadaş. Paradigmaya kavramsal bir çekirdek, bir kişinin bir duruma getirebilecekleri ile çalışan hafızasında tutabilecekleri arasındaki bilişsel boşluğu veriyoruz ve tasarım alanını, algılama, tutma, anlama, birlikte yaşama, kişi için hareket etme ve onunla düşünme ve kişisel bir çalışma süresi ve güven ile çevrelenmiş olarak büyümeden oluşan bir ortak yaşam döngüsü olarak organize ediyoruz. Ortakyaşam, bir kişinin başkalarının önünde neler yapabileceğini değiştirdiği için, aynı zamanda sınavlarda gizli yardımdan herkesin bunu benimsemesi için baskıya kadar yeni türden riskleri de beraberinde getirir ve biz onların yönetimini paradigmanın bir parçası olarak ele alırız.

Orijinal Özet (İngilizce)

For a decade, progress in artificial intelligence has been measured by how much a machine can do on its own. Large foundation models now write code and run multistep tasks, and personal agents act on a person's behalf. Yet people still forget what they once knew, miss what they are not looking at, fail to find the right words, and face hard choices without the benefit of their own history, because the machine that could help stands outside the situation. As AI moves into the physical world, attention has settled on one kind of intelligent individual, the embodied robot; we argue that the era of Physical AI holds a second kind of equal importance, the person augmented by AI. Alongside artificial general intelligence, which asks how intelligent a machine can be, stands AI-augmented human intelligence (AHI), which asks how much intelligence a machine can enable in a particular person. Realizing it calls for a new kind of system, a cognitive symbiont: a lifelong, embedded, real-time, private, low-friction, and proactive companion that senses what the person senses through external devices, keeps their context across years, models their situation and their mind, takes part in their thinking at the right moment, carries out everyday tasks with their context, and keeps learning the person as both change. We give the paradigm a conceptual core, the cognitive gap between what a person could bring to a situation and what they can hold in working memory, and organize its design space as a symbiosis loop of sensing, keeping, understanding, living alongside, acting for and thinking with the person, and growing, enclosed by a personal runtime and by trust. Because a symbiont changes what a person can do in front of others, it also raises risks of a new kind, from covert assistance in examinations to pressure on everyone to adopt it, and we treat their governance as part of the paradigm.

Kaynak: arXiv:2611.05376 · PDF