Girişim sermayesi şirketi a16z’den Ryan McEntush, Teksas’ın yeni veri merkezlerini neden beklettiğini anlatan uzun bir analiz yayımladı. Rakamlar çarpıcı. Teksas şebeke operatörü ERCOT’un kuyruğunda 2024 sonunda 63 GW’lık büyük yeni müşteri vardı. Bu yılın haziranında rakam 474 GW’a çıktı. Bu, eyaletin rekor tüketim zirvesinin beş katından fazla ve yaklaşık yüzde 90’ı veri merkezlerinden oluşuyor. Ardından Teksas frene bastı. Veri merkezlerinin kendi şebeke yükseltmelerini ödemesine yönelik talimatlarla başlayan süreç, tüm yeni izinlerin dondurulmasına kadar vardı. Yazı bir yatırım şirketinin görüşünü yansıtıyor. Metinde anılan katı hal transformatör girişimi Heron Power, a16z’nin yatırım yaptığı şirketlerden biri.
Kuyruk sorunu ve “Batch Zero”
McEntush’a göre duraklamanın iki temel nedeni var. Birincisi başvuruların niteliği. Geliştiriciler aynı anda birçok sahaya başvuru yapıyor ve projelerin bir kısmı henüz müşterisi olmayan spekülatif yapılar. Planlamacılar hangisinin gerçek olduğunu ayırt edemiyor ve hiç gelmeyecek projeler için yapılan yükseltmelerin faturasının abonelere kalmasını istemiyor. İkincisi topluluklarla uyum. Gürültü, su, emisyon ve elektrik faturaları yöre halkının gündeminde. Haziran itibarıyla kaynak kullanımına dair eyalet anketini 377 şirketten yalnızca 28’i yanıtlamıştı.
ERCOT eskiden büyük yükleri tek tek inceliyordu. Ancak 2025’te kasım ortasına kadar 225 yeni başvuru geldi. Bunun üzerine Teksas Kamu Hizmetleri Komisyonu (PUCT) haziranda “Batch Zero” adlı toplu bir yöntemi onayladı. Bu yöntemle 75 MW ve üzerindeki yükler birlikte inceleniyor. Ancak ERCOT şu anda 75 MW ve üzeri veri merkezlerinin devreye girme onaylarını durdurmuş durumda. Diğer tüm adımları tamamlamış 17 proje de buna dahil. Aralıkta çıkacak denetim raporuna kadar takvim “belirsiz”. 8 Ekim’de yürürlüğe giren yeni kurallar ise sabit 100 bin dolarlık çalışma ücreti ve MW başına 50 bin dolarlık depozito getiriyor. Yazar bu depozitonun spekülatif projeler için ince bir filtre olduğunu düşünüyor.
Kendi enerjini getirmek
Şebekeye bağlanmak 5 ila 10 yıl sürebildiği için geliştiriciler sahada kendi enerjisini üretmeye (“behind-the-meter”) yöneliyor. Yazıda Abilene, Shackelford County, Pecos County ve Chevron’un Batı Teksas projesi örnek olarak anılıyor. McEntush’ın tespiti şu: Bildiği her saha, maliyet nedeniyle mümkün olan ilk anda şebekeye bağlanmayı planlıyor. Ada şeklinde çalışan tesislerin işi de zor. xAI’ın Memphis’teki ilk sahasında saniyede birkaç kez yaşanan 10–20 MW’lık yük dalgalanmaları türbin şaftlarını aşındırdı. Sorun ancak 150 MW’lık Tesla Megapack eklenince çözüldü. 1 GW’lık bir kampüsü 14 saatlik bir kış gecesinde bataryayla ayakta tutmak 14 GWh gerektiriyor. Bu, haziran itibarıyla ERCOT şebekesindeki toplam batarya depolamasının yaklaşık yarısı.
2030 sonrası ve öneriler
Yazara göre asıl soru ölçek. 100 GW’ı yıl boyu çalıştırmak 876 TWh ediyor, bu da ABD’nin 2025 tüketiminin yaklaşık beşte biri. Gaz, güneş, nükleer ve jeotermal seçeneklerin her birinin ekipman, tedarik zinciri ya da izin darboğazı var. Büyük güç transformatörlerinin teslimi iki yılı aşıyor. McEntush, Teksas’ın genel izin dondurmasını daraltmasını öneriyor: yalnızca acil durum için izinli jeneratörler ile ilk fazını finanse etmiş projeler muaf tutulmalı. Denetim bitince depozito yatıran, kapasitesinin bedelini ödeyen ve aşama hedeflerini tutturan geliştiricilere planlanabilir bir bağlantı tarihi verilmesini savunuyor. Yazar ayrıca ağustostaki bir ankette Teksaslı seçmenlerin yüzde 56’sının daha fazla veri merkezinin faturalarını artıracağını düşündüğünü hatırlatıyor ve bedeli kimin ödediğine bağlı olduğunu vurguluyor.
Kaynak: a16z — Why Texas Is Making Data Centers Wait (Ryan McEntush)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yapın!